Carl Rogers (1902-1987; İng: Carl Ransom Rogers), hümanistik psikolojinin kurucularından ve danışan merkezli terapinin geliştiricisi olan Amerikalı psikologdur. Abraham Maslow ile birlikte psikolojinin “üçüncü gücü” olarak anılan hümanistik yaklaşımın en etkili temsilcisidir.
Rogers’ın kuramının merkezinde bireyin kendini gerçekleştirme (self-actualization) eğilimi yer alır. Ona göre her insan doğuştan büyüme, gelişme ve potansiyelini gerçekleştirme yönelimindedir. Bu sürecin engellenmesinin temel nedeni, koşullu değer (conditional positive regard) — yani bireyin ancak belirli koşulları yerine getirdiğinde sevilmesi ve kabul edilmesidir.
Rogers’ın terapötik yaklaşımının üç temel koşulu vardır: koşulsuz olumlu kabul (danışanı yargılamadan kabul etme), empatik anlayış (danışanın iç dünyasını anlamaya çalışma) ve saydamlık/uyum (terapistin gerçek ve tutarlı olması). Bu koşullar sağlandığında danışan kendi iyileşme kapasitesini harekete geçirir.
Rogers’ın fikirleri yalnızca psikoterapiyi değil, eğitimi, örgüt yönetimini ve uluslararası barış çalışmalarını da etkilemiştir. Çocuk merkezli oyun terapisi (CCPT) doğrudan Rogers’ın danışan merkezli yaklaşımından türetilmiştir.
Ayrıca bakınız: Hümanistik Psikoloji, Koşulsuz Olumlu Kabul, Kendini Gerçekleştirme, Maslow, Empati, Danışan Merkezli Terapi