Disleksi (İng: dyslexia), zekâ düzeyine ve eğitim olanaklarına rağmen okuma, yazma ve heceleme becerilerinde belirgin güçlükle karakterize edilen nörogelişimsel bir öğrenme bozukluğudur. Okul çağı çocuklarının %5-10’unda görüldüğü tahmin edilmektedir.
Disleksinin temel belirtileri arasında harf ve kelimeleri ters çevirme (b-d, p-q karıştırma), yavaş ve hatalı okuma, okuduğunu anlama güçlüğü, heceleme hataları ve yazılı ifade zorlukları yer alır. Bu güçlükler, çocuğun genel zekâ düzeyiyle orantısız şekilde düşüktür — disleksili bireyler sıklıkla sözlü ifade, yaratıcılık ve problem çözmede yaşıtlarının üzerinde performans gösterir.
Nörolojik araştırmalar, disleksinin sol hemisfer dil alanlarındaki (özellikle temporoparietal ve oksipitotemporal bölgeler) yapısal ve işlevsel farklılıklarla ilişkili olduğunu göstermiştir. Fonolojik farkındalık — konuşma seslerini ayırt etme ve manipüle etme becerisi — disleksinin çekirdek güçlüğü olarak kabul edilir.
Tedavide erken tanı kritik öneme sahiptir. Orton-Gillingham yaklaşımı gibi çok duyulu, yapılandırılmış okuma-yazma programları, fonolojik farkındalık eğitimi ve yardımcı teknolojiler (metin-konuşma yazılımları) etkili müdahaleler arasındadır. Disleksi tedavi edilemez ancak uygun destekle bireyler akademik ve mesleki başarıya ulaşabilir.
Ayrıca bakınız: Diskalkuli, Öğrenme Güçlüğü, Bilişsel Gelişim, Nöropsikoloji