Dirençli Bağlanma (İng: resistant/ambivalent attachment), Mary Ainsworth’un Yabancı Durum deneyinde tanımlanan güvensiz bağlanma stillerinden biridir. Bu bağlanma stiline sahip çocuklar, bakım verenle ayrılık durumunda aşırı sıkıntı gösterir ve yeniden birleşmede hem yakınlık arar hem de bakım verene öfke duyar.
Dirençli bağlanma, bakım verenin tutarsız duyarlılığıyla ilişkilidir. Ebeveyn bazen çocuğun ihtiyaçlarına çok duyarlı, bazen ise ilgisiz veya müdahaleci olduğunda, çocuk ebeveynin davranışını öngöremez hale gelir. Bu belirsizlik, çocuğun sürekli tetikte kalmasına ve bağlanma figürünün dikkatini çekmek için abartılı duygusal ifadeler kullanmasına yol açar.
Dirençli bağlanmalı çocuklar, keşif davranışı göstermekte zorlanır çünkü dikkatlerini sürekli bakım verenin erişilebilirliğine yöneltirler. Ayrılık sırasında teselli edilemez düzeyde ağlar, yeniden birleşmede ise hem sarılmak ister hem de iter — bu ambivalans, stilin temel özelliğidir.
Yetişkinlikte dirençli bağlanma stili, ilişkilerde kaygılı-saplantılı bağlanma olarak devam edebilir: Aşırı yakınlık arayışı, reddedilme korkusu ve partner davranışlarına aşırı duyarlılık tipik belirtilerdir.
Çocuklarda bağlanmanın pratik yansımaları için bağlanma ve aile ilişkileri rehberlerimizi inceleyebilirsiniz.
Ayrıca bakınız: Bağlanma, Güvenli Bağlanma, Kaçıngan Bağlanma, Gelişim Psikolojisi