Bağlanma Bozukluğu (İng: attachment disorder), erken çocukluk döneminde bakım veren ile yeterli bağlanma ilişkisi kurulamaması sonucunda gelişen, sosyal ve duygusal işlevselliği ciddi şekilde etkileyen bir bozukluktur.
DSM-5’te iki alt türü tanımlanmıştır: Reaktif bağlanma bozukluğu (RBB), çocuğun bakım verene bağlanmayı neredeyse hiç aramamasıyla karakterizedir — duygusal geri çekilme, negatif duygulanım ve sosyal ilgisizlik gözlemlenir. İnhibisyonsuz sosyal bağlanma bozukluğu (ISBB) ise tam tersi bir tablodur: Çocuk yabancılarla aşırı samimi ve sınırsız davranır, bakım veren ayrımı gözetmez.
Her iki bozukluk da ortak bir etiyolojiye sahiptir: Ciddi bakım yetersizliği (istismar, ihmal, sık bakım veren değişimi, kurumsal bakım). Önemli bir ayrım: Bağlanma bozukluğu, güvensiz bağlanma stillerinden (Ainsworth’un tanımladığı) çok daha ağır bir klinik tablodur.
Tedavide bakım ortamının iyileştirilmesi (istikrarlı ve duyarlı bakım verene yerleştirme) önceliklidir. Terapi, ebeveyn-çocuk ilişkisini güçlendirmeye yönelik müdahaleleri (oyun terapisi, filial terapi, ebeveyn-çocuk etkileşim terapisi) içerir.
Çocuklarda bağlanma sorunları hakkında bağlanma ve aile ilişkileri rehberlerimizi inceleyebilirsiniz.
Ayrıca bakınız: Bağlanma, Güvenli Bağlanma, Çocuk İstismarı, İhmal