Çürüme teorisi (İng: decay theory), bellekteki bilgilerin zaman geçtikçe ve kullanılmadıkça kendiliğinden zayıflayarak kaybolduğunu öne süren bir unutma kuramıdır.
Çürüme teorisine göre yeni bir bilgi öğrenildiğinde beyinde bir bellek izi (engram) oluşur. Bu iz aktif olarak tekrarlanmaz veya kullanılmazsa zamanla zayıflar ve sonunda tamamen kaybolur — tıpkı kuma yazılan bir yazının rüzgarla silinmesi gibi. Hermann Ebbinghaus’un 1885’teki öncü unutma eğrisi çalışmaları, öğrenilen bilginin zaman içinde hızla kaybolduğunu deneysel olarak göstermiştir.
Ancak çürüme teorisi, unutmanın tek açıklaması değildir ve çeşitli eleştirilere maruz kalmıştır. Girişim (interference) teorisi, unutmanın zamanın geçmesinden değil yeni ve eski bilgilerin birbirini engellemesinden kaynaklandığını savunur. Ayrıca uzun süredir kullanılmayan bazı bilgilerin uygun ipuçlarıyla geri getirilebildiği olgusu, bilginin tamamen çürümediğini düşündürmektedir.
Günümüzde çoğu bellek araştırmacısı, unutmanın hem çürüme hem de girişim süreçlerinin birlikte etkisiyle gerçekleştiğini kabul etmektedir. Nörobilimsel çalışmalar, sinaptik bağlantıların kullanılmadıkça zayıfladığını (sinaptik budanma) doğrulamakta ve çürüme teorisine kısmen destek sağlamaktadır.
Ayrıca bakınız: Bellek, Unutma, Ebbinghaus, Girişim, Kısa Süreli Bellek, Uzun Süreli Bellek