Şizoid Kişilik Bozukluğu (İng: schizoid personality disorder), sosyal ilişkilerden kopukluk ve duygusal ifadenin kısıtlılığıyla karakterize edilen bir kişilik bozukluğudur. DSM-5’te A Kümesi (tuhaf/eksantrik) kişilik bozuklukları arasında sınıflandırılır.
Şizoid kişilik bozukluğunun temel özellikleri: Yakın ilişkiler kurmaktan kaçınma ve bundan hoşlanmama, yalnız etkinlikleri tercih etme, cinsel deneyimlere ilgisizlik, haz verici etkinliklerin az olması, yakın arkadaşın olmaması, başkalarının övgü veya eleştirisine kayıtsızlık ve duygusal soğukluk ya da mesafelilik. Önemli bir ayrım: Şizoid bireyler sosyal izolasyondan sıkıntı duymazlar — bu, kaçıngan kişilik bozukluğundan temel farkıdır.
Psikodinamik perspektiften şizoid kişilik, derin bir yakınlık arzusu ile yutulma korkusu arasındaki çatışmayı yansıtır. Ronald Fairbairn ve Harry Guntrip, şizoid dinamiklerin erken dönem bağlanma ilişkilerindeki hayal kırıklıklarından kaynaklandığını ileri sürmüştür.
Tedavide uzun vadeli psikoterapi (özellikle psikodinamik veya şema terapi) önerilir. Terapötik ilişkinin kendisi — güvenli bir bağlanma deneyimi sunması — tedavinin özüdür. İlaç tedavisi genellikle eşlik eden depresyon veya kaygı için kullanılır.
Ayrıca bakınız: Kişilik Bozuklukları, Şizofreni, Bağlanma, Kaçıngan Kişilik