Eklektik Psikoterapi (İng: eclectic psychotherapy), tek bir kuramsal yaklaşıma bağlı kalmak yerine, farklı terapi okullarından teknik ve ilkeleri danışanın ihtiyacına göre seçerek kullanan terapötik yaklaşımdır. “En iyi tedavi, danışana en uygun tedavidir” ilkesine dayanır.
Eklektik terapistler, bilişsel davranışçı terapi, psikodinamik terapi, hümanistik terapi, sistem yaklaşımı ve diğer okullardan teknikler ödünç alır. Örneğin, aynı danışanla bir oturumda bilişsel yeniden yapılandırma (BDT), bir sonraki oturumda çocukluk deneyimlerini keşfetme (psikodinamik) ve aile dinamiklerini ele alma (sistemik) çalışılabilir.
Eklektisizmin iki ana formu vardır: Teknik eklektisizm (Arnold Lazarus) farklı okullardan teknikleri kuramsal tutarlılık aramadan seçerken, bütünleştirici eklektisizm farklı kuramları tutarlı bir çerçevede birleştirmeye çalışır. Paul Wachtel’in “psikanalitik-davranışçı bütünleşme” modeli, integratif yaklaşımın öncü örneklerinden biridir.
Araştırmalar, psikoloji pratiğinde eklektik yaklaşımın en yaygın kullanılan terapi yönelimi olduğunu göstermektedir. Eleştirmenler ise kuramsal tutarlılık eksikliğinin “her şeyden biraz” ama hiçbirinde derinleşememe riski taşıdığını vurgular.
Ayrıca bakınız: Psikoterapi, Bilişsel Davranışçı Terapi, Psikanaliz, Hümanistik Yaklaşım