Kendilik Psikolojisi (İng: self psychology), Heinz Kohut tarafından 1970’lerde geliştirilen, bireyin öz-deneyimini ve kendilik gelişimini merkeze alan bir psikanalitik yaklaşımdır. Klasik psikanalizin dürtü-savunma modeline alternatif olarak ortaya çıkmıştır.
Kohut’a göre sağlıklı kendilik gelişimi için çocuğun üç temel ihtiyacının karşılanması gerekir: Aynalama (mirroring — “Sen değerlisin, görülüyorsun” mesajı), idealleştirme (güçlü ve sakin bir figüre bağlanabilme) ve ikizlik/yakınlık (benzer biriyle ortak olma duygusu). Bu ihtiyaçların tutarsız karşılanması, “kırılgan kendilik”e ve narsisistik savunmalara yol açar.
Kendilik psikolojisinde terapist, “empatik anlayış” ile danışanın öznel deneyimine yaklaşır. Klasik psikanalizin yorumlayıcı tutumundan farklı olarak, terapistin empatik hataları (“optimal frustration”) da sağlıklı kendilik yapılanmasına katkıda bulunur.
Kohut’un narsisizm anlayışı DSM tanımlamalarından farklıdır: Ona göre narsisizm, savunmacı bir kırılganlığı örten bir cephedir ve empatiyle ele alınması gereken bir durumdur.
Ayrıca bakınız: Narsisizm, Psikanaliz, Bağlanma, Empati