Beck Depresyon Envanteri (İng. Beck Depression Inventory, BDI), Aaron T. Beck tarafından 1961’de geliştirilen ve depresif belirtilerin şiddetini ölçen öz bildirim tabanlı bir değerlendirme aracıdır.
Tanım
BDI, bireyin son iki hafta içinde yaşadığı depresif belirtileri 21 maddelik bir liste üzerinden değerlendirmesini sağlar. Her madde 0-3 arasında puanlanan dört ifadeden oluşur ve katılımcı kendisine en uygun ifadeyi işaretler. Toplam puan üzerinden depresyon düzeyi (minimal, hafif, orta, şiddetli) belirlenir.
Kuramsal Arka Plan
Beck, envanteri klinik gözlemlerinden yola çıkarak hastaların depresyonda en sık dile getirdikleri belirtileri sistemleştirerek geliştirdi. Bu süreç aynı zamanda Bilişsel Terapi’nin kuramsal temellerinin şekillendiği dönemin ürünüdür. Beck’in depresif bireylerde saptadığı bilişsel üçlü (olumsuz kendilik, dünya ve gelecek algısı), envanterin madde içeriğine doğrudan yansımıştır.
Envanter 1978’de BDI-IA olarak revize edildi; 1996’da DSM-IV ölçütleriyle uyumlu hâle getirilerek BDI-II yayımlandı. BDI-II’de iştah ve uyku maddeleri hem azalma hem artma yönünde değerlendirmeye imkân verecek biçimde güncellendi.
Klinik Görünüm
BDI, klinik ve araştırma alanlarında dünyanın en çok kullanılan depresyon ölçeklerinden biridir. Uygulama süresi 5-10 dakika gibi kısa olduğundan hem klinik değerlendirmede hem de tedavi sürecinin izlenmesinde pratik bir araçtır.
Ölçek tanı koymak için değil, belirti şiddetini belirlemek ve tedaviye yanıtı izlemek için kullanılır. Özellikle bilişsel davranışçı terapi süreçlerinde seans öncesi rutin olarak uygulanması yaygındır. Türkçe’ye Hisli tarafından 1988-1989 yıllarında uyarlanmış ve geçerlik-güvenirlik çalışmaları yapılmıştır.
İlişkili Kavramlar
BDI, klinisyen tarafından uygulanan Hamilton Depresyon Derecelendirme Ölçeği (HAM-D) ile birlikte değerlendirildiğinde depresyonun öz bildirim ve dışsal gözlem boyutları karşılaştırılabilir. Beck’in geliştirdiği diğer ölçeklerle (Beck Anksiyete Envanteri, Beck Umutsuzluk Ölçeği) birlikte bir batarya oluşturur.