Agnozi (İng: agnosia), duyu organlarının sağlam olmasına rağmen nesneleri, sesleri, yüzleri veya diğer uyaranları tanıma ve yorumlama yetisinin kaybedildiği nörolojik bir durumdur. Latince “bilmemek” anlamına gelen a-gnosia teriminden türetilmiştir.
Agnozinin farklı türleri, beynin hangi bölgesinin hasar gördüğüne bağlı olarak ortaya çıkar: Görsel agnozi (nesneleri görmesine rağmen tanıyamama), prosopagnozi (yüz körlüğü — tanıdık yüzleri tanıyamama), işitsel agnozi (sesleri tanıyamama), taktil agnozi (dokunarak nesneleri tanıyamama) ve anosognozi (kendi hastalığının farkında olamama) başlıca türlerdir.
Görsel agnozili bir birey, bir anahtarı gözleriyle görür ancak ne olduğunu anlayamaz; dokunduğunda ise hemen tanıyabilir. Bu, algılama ile tanıma arasındaki nörolojik ayrımı açıkça gösterir. Oliver Sacks’ın “Karısını Şapka Sanan Adam” kitabı, görsel agnozinin etkileyici bir vaka örneğini sunmaktadır.
Agnozi genellikle inme, travmatik beyin hasarı veya nörodejeneratif hastalıklar sonucu oluşur. Özellikle oksipital, temporal ve parietal lob hasarları ile ilişkilidir.
Ayrıca bakınız: Nöropsikoloji, Parietal Lob, Algı